Άρθρα

Ελλάδα, 7 Μαΐου 2012.

Μια χώρα με μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ή μια χώρα της οποίας οι πολιτικές δυνάμεις θα υποκύψουν σε «παζάρια» και συμβιβασμούς για μια θολή και αβέβαιη διακυβέρνηση; Ή μήπως μια χώρα που θα μπει στην περιπέτεια νέων εκλογών σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα;

Μια χώρα που θα δικαιώσει την πάγια εθνική στρατηγική δεκαετιών για συμμετοχή στον ευρωπαϊκό πυρήνα ή μια χώρα στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων και στον «σκουπιδοτενεκέ» των προηγμένων κρατών;

Μια χώρα με συγκεκριμένο και ρεαλιστικό σχέδιο ανάκαμψης που θα στηρίξει και θα στηριχτεί από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις της αλληλεγγύης των λαών για να μετατοπίσει την λανθασμένη υφεσιακή συνταγή προς την ανάπτυξη ή μια χώρα που θα παραπατάει ανάμεσα σε δοξασίες για «νέους σωτήρες» και σε θεωρίες… του χάους;

Τα ερωτηματικά που συνοδεύουν την εκλογική αναμέτρηση της 6^ης Μαΐου είναι απλά.  Όπως εξίσου απλές είναι και οι απαντήσεις. Και όποιος πολίτης σκεφτεί νηφάλια, θα τις βρει εύκολα.

Οι Έλληνες ξέρουν ποια πολιτική δύναμη και ποιος πολιτικός αρχηγός χαρακτήρισε ευθύς εξαρχής ως λάθος συνταγή το μνημόνιο και ποιος προέβλεψε πως η σφιχτή λιτότητα και η ύφεση, μεγαλώνουν τα ελλείμματα και το χρέος της χώρας, δημιουργώντας ένα «σπιράλ θανάτου».  Ξέρουν ποιος ηγέτης κόμματος εξουσίας – και όχι διαμαρτυρίας -  άντεξε στις ασφυκτικές πιέσεις που του ασκήθηκαν από το εσωτερικό και το εξωτερικό, εμμένοντας μέχρι τέλους στην ανάγκη επανεκκίνησης της οικονομίας και αλλαγών στο σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής.

Είναι ο ίδιος ηγέτης που την κρίσιμη ώρα έκοψε την καταστροφική για την χώρα «πτήση» του Γ. Παπανδρέου προς το χάος και που αψηφώντας τις πρόσκαιρες εντυπώσεις και τα εκλογικά οφέλη, απέδειξε πως δεν θέλει να γίνει «πρωθυπουργός της δραχμής», αλλά πρωθυπουργός μιας χώρας που ξέρει να παλεύει για να αλλάξει, επιζητώντας από την Ευρώπη μόνο αυτό που αποτελεί θεμέλιο λίθο του ευρωπαϊκού οικοδομήματος: Την αλληλεγγύη των λαών.

Βέβαια, μέσα στην προεκλογική περίοδο, κάποιοι θέλουν να χαθεί ο μπούσουλας. Τώρα, όψιμα, σχεδόν όλοι έχουν γίνει «αντιμνημονιακοί». Μέχρι και το ΠΑΣΟΚ!

Άλλος λέει πως θα ζητήσει από την Ευρώπη να μην πληρώνουμε τα δάνεια για πέντε χρόνια και άλλος πως δεν θα αναγνωρίσει το χρέος, μονομερώς.  Λόγια, λόγια λόγια… Λόγια εύκολα.

Όλοι αυτοί μου φέρνουν στο μυαλό κάποιους, που ενώ παρίσταναν τους «Τσε» στις πλατείες και τις τηλεοράσεις, τις ημέρες ψήφισης του δευτέρου μνημονίου, έπαιρναν με αγωνία τους βουλευτές στη Βουλή, επιζητώντας να διασφαλιστεί η υπερψήφιση του μνημονίου, ώστε «να μην γυρίσουμε στη Βουλή και πάει η πείνα στεφάνι»…

Οι ευκολίες όμως, δυστυχώς για όλους αυτούς τους «μετόχους» του λαϊκισμού, μας τελείωσαν!

Εδώ, στα δύσκολα, χρειάζεται πραγματική ψυχή. Σχέδιο και όραμα. Χρειάζεται πίστη και πολλή – πολλή δουλειά.

Εδώ, στα δύσκολα, μόνο ο Αντώνης Σαμαράς ξέρει προς τα πού πρέπει να πάει η Ελλάδα, γιατί αυτός πρώτος είδε τον λάθος δρόμο και αυτός πρώτος παρουσίασε τον άλλο δρόμο. Γιατί έχει εδώ και πολύ καιρό σχεδιάσει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν όλα να αλλάξουν, χωρίς άλλες άδικες θυσίες του λαού.

Εδώ στα δύσκολα, και εμείς δίπλα του, ήδη ανασκουμπωθήκαμε.

Η συνέχεια έχει πολλή ανηφόρα.

Αλλά έχουμε ως οδηγό μια φράση: «Η Ελλάδα θα τα καταφέρει»!