Άρθρα

 

Οι δημοσκοπήσεις γκρεμίζουν το αφήγημα – ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη και υποκλοπές διαλύουν την εμπιστοσύνη 

– Η κοινωνία έχει ήδη γυρίσει σελίδα

 

⸻

 

ΝΙΚΟΣ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ:

 

Δεν είναι απλώς μια κακή στιγμή για την κυβέρνηση. Δεν είναι μια «κοιλιά» στις μετρήσεις. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο επικίνδυνο για το σύστημα εξουσίας που οικοδόμησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Είναι η στιγμή που η κοινωνία παύει 

να πιστεύει. Και όταν χαθεί η πίστη, τίποτα δεν σώζεται.

 

Το 73% των πολιτών δεν είναι ένα ποσοστό. Είναι ένα πολιτικό μήνυμα 

χωρίς παρερμηνείες. 

 

Όταν σχεδόν επτά στους δέκα μιλούν 

για «συγκάλυψη», η εξουσία δεν αμφισβητείται απλώς — καταδικάζεται. Δεν πρόκειται για αντιπολιτευτική υπερβολή. Είναι η ίδια η κοινωνία που αποδίδει τον πιο βαρύ χαρακτηρισμό.

 

Και δεν είναι μόνο αυτό. 

Το 74% δηλώνει ότι η κυβέρνηση 

δεν κατανοεί τις ανάγκες του. 

Δηλαδή, η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι απέναντί της δεν έχει 

μια κυβέρνηση που ακούει, 

αλλά έναν μηχανισμό που λειτουργεί ερήμην της. Αυτό δεν είναι πολιτική φθορά. Είναι πλήρης αποσύνδεση.

 

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ 

ήρθε να αποκαλύψει αυτό 

που πολλοί υποψιάζονταν. 

 

Ότι πίσω από το περιτύλιγμα 

του «επιτελικού κράτους» λειτουργεί 

ένα κλειστό σύστημα εξουσίας, 

που όταν πιέζεται δεν ανοίγει, 

αλλά κλείνει περισσότερο. 

 

Οι δικογραφίες, η εμπλοκή 

της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας 

και οι βαριές σκιές που πέφτουν 

πάνω σε πολιτικά πρόσωπα 

δεν αντιμετωπίστηκαν με διαφάνεια. Αντιμετωπίστηκαν με άμυνα. 

Και η κοινωνία το κατάλαβε.

 

Όμως το ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι εξαίρεση. Είναι συνέχεια. Είναι το τρίτο χτύπημα 

σε μια ήδη τραυματισμένη αξιοπιστία. 

 

Προηγήθηκαν οι υποκλοπές, που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στους θεσμούς. 

 

Προηγήθηκαν τα Τέμπη, 

που έγιναν σύμβολο οργής και αδικίας. 

 

Τώρα έρχεται ο ΟΠΕΚΕΠΕ να κλείσει 

τον κύκλο. Και ο κύκλος αυτός 

δεν είναι απλώς πολιτικός. 

Είναι κύκλος απονομιμοποίησης.

 

Η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία 

του Μητσοτάκη πέφτει κάτω από το 25%. Αυτό από μόνο του λέει πολλά. 

Αλλά ακόμη πιο ηχηρό είναι ότι 

δεύτερο «κόμμα» αναδεικνύονται 

οι αναποφάσιστοι. 

Δηλαδή, οι πολίτες δεν έχουν βρει ακόμη ποιον θέλουν, αλλά έχουν αποφασίσει ξεκάθαρα ποιον δεν θέλουν άλλο.

 

Για χρόνια, το Μαξίμου επένδυσε στη λέξη «σταθερότητα». Την έκανε σημαία. 

Την έκανε φόβητρο. 

Την έκανε εκβιαστικό δίλημμα. 

Σήμερα, αυτή η λέξη επιστρέφει 

ως μπούμερανγκ. 

Οι πολίτες βλέπουν αναποτελεσματικότητα, 

αστάθεια, αλαζονεία. 

 

Η «σταθερότητα» αποδείχθηκε επικοινωνιακή κατασκευή 

χωρίς κοινωνικό έρεισμα.

 

Και πίσω από όλα αυτά, 

κρύβεται η μεγάλη αλήθεια 

που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί: καταρρέει ένα ολόκληρο μοντέλο. 

Ένα μοντέλο που ευνόησε τους λίγους, επιβάρυνε τους πολλούς και πίστεψε 

ότι μπορεί να κυβερνά χωρίς να λογοδοτεί. Ένα μοντέλο που θεώρησε ότι η κοινωνία θα αντέξει τα πάντα. Δεν άντεξε.

 

Η χώρα έχει ήδη μπει στη μετά-Μητσοτάκη εποχή, είτε το παραδέχονται είτε όχι στο Μαξίμου. Η φθορά δεν είναι πια αναστρέψιμη. Δεν διορθώνεται με ανασχηματισμούς, με επικοινωνιακά τεχνάσματα ή με αλλαγή ατζέντας. 

Είναι δομική.

 

Το πολιτικό τέλος δεν έρχεται πάντα 

με θόρυβο. Μερικές φορές έρχεται αθόρυβα, αλλά αμετάκλητα. 

Με κάθε δημοσκόπηση. 

Με κάθε αποκάλυψη. 

Με κάθε πολίτη που απομακρύνεται.

 

Και αυτή τη φορά, όλα δείχνουν ότι 

η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει.

 

⸻

 

 

Η κοινωνία δεν περιμένει πια.

Η κοινωνία δεν πιστεύει πια.

Η κοινωνία αλλάζει σελίδα.

 

Και όταν η κοινωνία αλλάζει σελίδα,

καμία εξουσία δεν μπορεί 

να την κρατήσει πίσω.