Άρθρα

Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι της χώρας βρίσκονται ξανά στους δρόμους. Όχι από κομματική καθοδήγηση, όχι υπό την καθοδήγηση «κομισαρίων», ούτε εξαιτίας μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Βρίσκονται εκεί γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή. Η φωνή τους είναι φωνή απόγνωσης, επιβίωσης και δικαιοσύνης. Είναι η φωνή μιας Ελλάδας που παράγει, αλλά αισθάνεται προδομένη.

Οι άνθρωποι της υπαίθρου ζουν την πραγματικότητα χωρίς φίλτρα. Ξέρουν τι σημαίνει να θάβεις ζώα που χάθηκαν χωρίς κρατική στήριξη. Ξέρουν τι σημαίνει να μην μπορείς να αγοράσεις πετρέλαιο για το όργωμα ούτε σπόρους για τη νέα χρονιά. Ξέρουν τι σημαίνει να δουλεύεις νύχτα – μέρα, για να λάβεις στο τέλος ψίχουλα και να ακούς ότι «υπερβάλλεις».

Δεν είναι υπερβολή η απελπισία τους. Είναι η αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως η ελληνική αγροτική οικονομία δεν βρίσκεται σε κρίση· βρίσκεται σε στρατηγική εγκατάλειψη. Χρόνια τώρα, ένα ολόκληρο σύστημα επιδοτήσεων και ενισχύσεων έχει διαβρωθεί από μικροδιαχειριστές, παρασυστήματα και παρακρατικές λογικές. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι «ατύχημα». Είναι κορυφή ενός παγόβουνου διαχρονικής στρέβλωσης, όπου τα «βαποράκια» της διαπλοκής χρησιμοποιούνται για να κρυφτούν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές: οι μεγαλοδιαχειριστές του ευρωπαϊκού χρήματος, οι πραγματικοί «Νονοί» ενός συστήματος που θεωρεί την ύπαιθρο λάφυρο.

Το ίδιο σύστημα που σήμερα προσφέρει στους αγρότες ψίχουλα και απαιτεί σιωπή.

Ωστόσο, αυτή τη φορά η Ελλάδα δεν σιωπά. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις έχουν ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση. Η κοινωνία – που επίσης στενάζει από ακρίβεια, ληστρικές πρακτικές καρτέλ και θεσμική υποκρισία – αναγνωρίζει ότι η αδικία σε βάρος του πρωτογενούς τομέα δεν αφορά μόνο τους καλλιεργητές και τους κτηνοτρόφους: αφορά το μέλλον της ίδιας της χώρας.

Γιατί χωρίς αγροδιατροφική πολιτική, δεν υπάρχει εθνική οικονομία.

Χωρίς ζωντανή ύπαιθρο, δεν υπάρχει Ελλάδα.

Παρά ταύτα, αντί για λύσεις ουσίας, οι πολίτες παρακολουθούν ένα θλιβερό θέατρο επικοινωνίας. Το σόου της εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με «Φραπέδες», «Χασάπηδες» και «Φεράρι», αντί να καταδείξει υπευθύνους, προσπάθησε να εκτονώσει την οργή. Μόνο που η οργή αυτή δεν εκτονώνεται – διογκώνεται.

Η κυβέρνηση δεν αντιλήφθηκε το βάθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Νόμισε ότι η προκαταβολή της βασικής ενίσχυσης και ένα κυριακάτικο τηλεοπτικό μήνυμα θα αρκούσαν για να κατευνάσουν τους παραγωγούς. Αντίθετα, οι αγρότες απάντησαν με μαζικότητα και αποφασιστικότητα που αιφνιδίασε το πολιτικό σύστημα.

Σήμερα, τα μπλόκα δεν είναι εμπόδιο. Είναι καμπανάκι.

Είναι το σημείο όπου η πραγματική πολιτική επιστρέφει – απέναντι στη διαρκή επικοινωνιακή ομίχλη.

Και το ερώτημα τίθεται με καθαρότητα:

Είμαστε υπέρ ή κατά των αγροτών;

Οτιδήποτε άλλο είναι υπεκφυγή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, από την πλευρά της, δεν μπορεί πλέον να παρακολουθεί ως αμέτοχος θεατής. Η Ελλάδα δεν είναι «ιθαγενής» χώρα της περιφέρειας, για να πληρώνει διαρκώς πρόστιμα εξαιτίας των δικών της διαχειριστικών αμαρτιών και της ευρωπαϊκής ανοχής σε ένα καθεστώς πέτσινης διανομής κονδυλίων.

Τα πρόστιμα πρέπει να πληρώνονται από τους υπαίτιους – όχι από τον ελληνικό λαό.

Οι έλεγχοι πρέπει να γίνουν μέχρι τέλους.

Το colpo grosso που στήθηκε εις βάρος της αγροτικής οικονομίας πρέπει να τελειώσει εδώ.

Γιατί η φωνή των αγροτών δεν είναι κραυγή κλάδου. Είναι η φωνή μιας κοινωνίας που φτώχυνε ενώ άλλοι πλούτιζαν. Μιας χώρας που ζητά καθαρούς θεσμούς. Μιας Ελλάδας που αρνείται να ζει με την πλάτη στον τοίχο.

Η φωνή των αγροτών είναι η φωνή της αλήθειας.

Είναι η φωνή του λαού.

Και δεν φιμώνεται πια.