Άρθρα

 

Τα πρώτα φθινοπωρινά σύννεφα δεν έφεραν δροσιά, αλλά έναν πολιτικό καύσωνα που σαρώνει τη χώρα. Ο λαός ασφυκτιά. Οι πολίτες, κουρασμένοι από την ακρίβεια, την αδικία, τη διαφθορά και την αλαζονεία της εξουσίας, αναζητούν ξανά πολιτική ελπίδα και ηθικό ανάστημα. Το σκηνικό αλλάζει με ταχύτητα. Οι πρώτες σταγόνες των πρωτοβρόχιων έπεσαν σε έδαφος ξηρό – μα όχι άγονο. Γιατί μέσα στη σιωπή της κοινωνίας ωριμάζει μια νέα απαίτηση: για αλήθεια, ευθύνη και νέα πολιτική αρχή.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απομονωμένος στο επιτελικό του περιβάλλον, βλέπει την εξουσία του να φθείρεται από μέσα. Οι πολίτες δεν πιστεύουν πια τις υποσχέσεις του. Οι νεοδημοκράτες, οι παραδοσιακοί του ψηφοφόροι, έχουν απογοητευθεί βαθιά. Η κοινωνική κόπωση, η κυβερνητική αλαζονεία και η φθορά της εμπιστοσύνης μετατρέπουν το άλλοτε κραταιό κόμμα σε οργανισμό χωρίς ψυχή.

Οι βουλευτές γνωρίζουν πως το κόμμα Μητσοτάκη έχει χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Τα ποσοστά του κατρακυλούν στο 20%–24%. Ο πρωθυπουργός προαναγγέλλει ανασχηματισμό και εσωκομματικές εκλογές, προσπαθώντας να ξαναζωντανέψει έναν μηχανισμό που δεν ανταποκρίνεται. Στο παρασκήνιο, στελέχη ετοιμάζουν παραιτήσεις για να κατέβουν υποψήφιοι στις επόμενες κάλπες. Όλοι καταλαβαίνουν πως το τέλος αυτής της εξουσίας πλησιάζει.

Η χαμένη τιμή του Μαξίμου και της Θέμιδας

Η υπόθεση του Πάνου Ρούτσι, του πατέρα που έμεινε άσιτος επί 23 ημέρες έξω από το Σύνταγμα για να επιτρέψει η Δικαιοσύνη την εκταφή του παιδιού του, ήταν ένα εθνικό ράπισμα. Η κυβέρνηση έδειξε ανικανότητα και αναλγησία. Στο πρόσωπο του Ρούτσι καθρεφτίζεται η κοινωνική αγωνία, η απαξίωση των θεσμών, η απουσία ενσυναίσθησης. Το επιτελικό κράτος δεν άκουσε ούτε την κραυγή ενός πατέρα που ζητούσε το αυτονόητο: την αλήθεια για το παιδί του.

Όπως στα Τέμπη, έτσι και εδώ, η σιωπή των υπευθύνων είναι ενοχή. Το «επιτελικό κράτος» δεν έχει πλέον αντανακλαστικά, ούτε ηθικό κριτήριο. Έχει χάσει την ψυχή του.

Οι αγρότες στο πεζοδρόμιο – τα τρακτέρ στην παρέλαση

Η οργή στην ύπαιθρο μεγαλώνει. Οι αγρότες στις Σέρρες και στη Λιβαδειά αποδοκίμασαν τους υπουργούς που πήγαν να τους καθησυχάσουν με ψεύτικες υποσχέσεις. Οι επιδοτήσεις καθυστερούν, τα έξοδα παραγωγής εκτοξεύονται, και τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ προκαλούν αηδία. Όσο οι ημέτεροι πλουτίζουν από τα ευρωπαϊκά κονδύλια, οι πραγματικοί παραγωγοί μένουν στα κάγκελα. Οι αγρότες σκέφτονται την 28η Οκτωβρίου να παρελάσουν με τα τρακτέρ τους — και η κυβέρνηση τρέμει αυτό το μήνυμα.

Το τέλος της μονοκομματικής αυταπάτης

Οι επόμενες εκλογές δεν θα δώσουν αυτοδυναμία σε κανέναν. Ο λαός θα απαιτήσει εθνική συνεννόηση. Οι πολίτες θέλουν κυβέρνηση ευθύνης, όχι εξουσίας. Θέλουν συνεργασία, όχι αυθαιρεσία. Θέλουν αλήθεια, όχι σκηνοθεσία.

Το κόμμα Μητσοτάκη, καμία σχέση δεν έχει με την παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και λάμπρυναν με την ηγεσία τους ο Γεώργιος Ράλλης, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Μιλτιάδης Έβερτ, ο Κώστας Καραμανλής, ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης — και που υπηρέτησε με συνέπεια ο Αντώνης Σαμαράς και όλοι εμείς από τα νεανικά μας χρόνια. Μια μεταλλαγμένη παράταξη που έχασε το ήθος, τις ρίζες και τη λαϊκή της ψυχή.

Σήμερα, αυτή η μετάλλαξη έχει γίνει ολοκληρωτική. Το κόμμα Μητσοτάκη δεν θυμίζει τίποτα από τις αξίες της λαϊκής Δεξιάς, του πατριωτισμού, της πίστης και της κοινωνικής ευθύνης. Κυβερνά με όρους αλαζονείας και επικοινωνιακής σκηνοθεσίας, μακριά από τον λαό, μακριά από την αλήθεια.

Το φαινόμενο Καρυστιανού

Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, το Κίνημα Καρυστιανού αναδεικνύεται ως κοινωνικό ρεύμα και όχι απλώς πολιτικό εγχείρημα. Η Μαρία Καρυστιανού εμπνέει χωρίς να υπόσχεται, κινητοποιεί χωρίς να κραυγάζει. Εκφράζει τους νέους, τους εργαζόμενους, τις γυναίκες και τους απογοητευμένους πολίτες που αναζητούν καθαρό λόγο και ήθος. Το γεγονός ότι «δεν πολιτεύεται» είναι το ισχυρότερο πολιτικό της όπλο.

Ο νέος Τσίπρας και ο επιστρέφων Σαμαράς

Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται έτοιμος να προχωρήσει στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, καθαρισμένου από τα βαρίδια του παρελθόντος. Πιο ώριμος, πιο συναινετικός, επιδιώκει επανεμφάνιση στην κεντρική σκηνή με άλλους όρους. Από την άλλη, ο Αντώνης Σαμαράς, χωρίς να έχει ανάγκη δηλώσεων, με μια μόνο απουσία —από την εκδήλωση της ΝΔ— προκάλεσε σεισμό.

Μια άδεια καρέκλα αποδείχθηκε πιο ηχηρή από 156 γεμάτες. Η σιωπή του Σαμαρά ήταν δήλωση αξιοπρέπειας, μήνυμα προς το κόμμα Μητσοτάκη ότι δεν μπορεί να οικειοποιηθεί την ιστορία και το ήθος της παράταξης. Η παρουσία του Σαμαρά στον δημόσιο διάλογο, ακόμη και σιωπηλή, υπενθυμίζει ότι η Νέα Δημοκρατία υπήρξε κάποτε ιδεολογικό σπίτι αρχών, όχι επικοινωνιακή σκηνή συμφερόντων.

Η κοινωνία προχωρά – τα κόμματα μένουν πίσω

Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος δεν στέκεται στο περιθώριο. Στέκεται μπροστά. Εμείς δεν κοιτάζουμε καρέκλες, κοιτάζουμε τον λαό. Δεν προσβλέπουμε σε αξιώματα, αλλά σε αποκατάσταση αξιών. Προτάσσουμε τη διαφάνεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία της οικογένειας, τη στήριξη της νεολαίας, την εθνική στρατηγική στα μεγάλα ζητήματα της εποχής.

Η νέα εποχή απαιτεί ευθύνη και συμμετοχή. Η Ελλάδα βρίσκεται σε σημείο καμπής: ή θα αλλάξει πορεία ή θα χαθεί μέσα στην αδιαφορία και τη διαφθορά. Εμείς επιλέγουμε το πρώτο. Και καλούμε τους πολίτες να σταθούν μαζί μας.

Όχι για να χειροκροτήσουν, αλλά για να συμμετάσχουν. Όχι για να πιστέψουν σε έναν ακόμη σωτήρα, αλλά για να γίνουν οι ίδιοι οι συνδημιουργοί της νέας Μεταπολίτευσης — εκείνης που θα φέρει κάθαρση, αξιοκρατία, πίστη, πατριωτισμό, κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή.

Η Ελλάδα μπορεί να σταθεί ξανά στα πόδια της. Αρκεί να το θελήσει ο λαός της. Και εμείς θα είμαστε εκεί — με πίστη, λόγο και έργο.

Νίκος Ι. Νικολόπουλος

Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

πρώην Υφυπουργός και πρώην Βουλευτής