Λίστα αντικειμένων
Δεν είναι μια απλή επέτειος.
Δεν είναι μια σελίδα σε σχολικό βιβλίο.
Δεν είναι μια χρονολογία που την αναφέρουμε τυπικά και προχωρούμε παρακάτω.
Είναι η ημέρα που η καρδιά του Ελληνισμού σταμάτησε να χτυπά ελεύθερα.
Είναι η ημέρα που η Βασιλεύουσα έπεσε.
Η ημέρα που η Αγία Σοφία σίγησε.
Η ημέρα που ένας Αυτοκράτορας έγινε αθάνατος.
29 Μαΐου 1453.
Η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν απλώς μια πόλη.
Ήταν η ψυχή της Ρωμηοσύνης.
Ήταν το κέντρο ενός πολιτισμού που κράτησε ζωντανό το φως της Ορθοδοξίας, της ελληνικής παιδείας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας επί έντεκα ολόκληρους αιώνες.
Και όταν ήρθε η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας, ο τελευταίος Αυτοκράτορας δεν διαπραγματεύτηκε την τιμή του.
Δεν ζήτησε σωτηρία.
Δεν υπέγραψε παράδοση.
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στάθηκε επάνω στα τείχη ως Έλληνας, ως Ρωμαίος, ως Χριστιανός.
Και έπεσε μαχόμενος.
Όπως έλεγε ο αείμνηστος Σαράντος Καργάκος, ο Παλαιολόγος δεν νικήθηκε.
Απλώς έπεσε όρθιος.
Και γι’ αυτό έγινε σύμβολο.
Γι’ αυτό έγινε θρύλος.
Γι’ αυτό πέρασε στην αιωνιότητα ως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς.
Κυρίες και κύριοι,
Η Άλωση δεν ήταν μόνο στρατιωτική ήττα.
Ήταν μια κοσμοϊστορική τομή.
Ήταν η κατάρρευση του τελευταίου μεγάλου αναχώματος της Ορθόδοξης Ανατολής.
Και όμως.
Το μεγαλύτερο δράμα δεν ήταν μόνο τα κανόνια του Μωάμεθ.
Ήταν η εγκατάλειψη.
Ήταν η υποκρισία.
Ήταν η προδοσία εκείνων που δήλωναν σύμμαχοι.
Ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός υπενθύμιζε διαρκώς ότι η πληγή της Πόλης είχε ανοίξει πολύ πριν από το 1453.
Είχε ανοίξει το 1204.
Όταν οι Σταυροφόροι, αντί να υπερασπιστούν την Κωνσταντινούπολη, τη λεηλάτησαν.
Όταν η λεγόμενη χριστιανική Δύση έστρεψε τα όπλα της εναντίον των αδελφών της.
Όταν η Φραγκοσύνη θέλησε να υποτάξει την Ορθόδοξη Ανατολή.
Και γι’ αυτό ο Μεταλληνός μιλούσε για την πρώτη και τη δεύτερη Άλωση.
Γιατί το 1453 δεν ήρθε ξαφνικά.
Προηγήθηκε η αποδυνάμωση.
Προηγήθηκε η εξάρτηση.
Προηγήθηκε η αλλοίωση της ταυτότητας.
Προηγήθηκε η αυταπάτη ότι άλλοι θα έσωζαν το Γένος αντί για το ίδιο το Γένος.
Αδέλφια μου,
Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα της ημέρας.
Τα έθνη δεν χάνονται πρώτα στα πεδία των μαχών.
Χάνονται όταν ξεχνούν ποια είναι.
Χάνονται όταν ντρέπονται για την ιστορία τους.
Χάνονται όταν διαγράφουν την πίστη τους.
Χάνονται όταν οι ελίτ τους παύουν να πιστεύουν στον λαό τους.
Κι όμως…
Ο Ελληνισμός δεν χάθηκε.
Κι αυτό είναι το θαύμα.
Έπεσε η Αυτοκρατορία.
Δεν έπεσε το Γένος.
Έπεσαν τα τείχη.
Δεν έπεσε η ψυχή.
Έκλεισαν οι πύλες της Πόλης.
Δεν έκλεισαν οι πύλες της Ρωμηοσύνης.
Μέσα στα μοναστήρια.
Μέσα στις εκκλησίες.
Μέσα στα κρυφά και φανερά σχολειά της παράδοσης.
Μέσα στις οικογένειες.
Μέσα στους μάρτυρες και στους νεομάρτυρες.
Η Ελλάδα συνέχισε να αναπνέει.
Και όπως έλεγε ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, η Ορθοδοξία έγινε ο μεγάλος φορέας της ιστορικής επιβίωσης του Ελληνισμού.
Γι’ αυτό σήμερα δεν θρηνούμε σαν ηττημένοι.
Θυμόμαστε σαν συνεχιστές.
Δεν στεκόμαστε μπροστά στην Άλωση ως λαός που τελείωσε.
Στεκόμαστε ως λαός που άντεξε.
Ως λαός που επέζησε.
Ως λαός που κράτησε τη γλώσσα του, την πίστη του, τα τραγούδια του, τα δάκρυά του και τις προσευχές του.
Και γι’ αυτό ακόμη και σήμερα, όταν ακούμε το:
«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνια με καιρούς,
πάλι δικά μας θα ’ναι»,
δεν ακούμε έναν θρύλο.
Ακούμε την άρνηση ενός λαού να παραδοθεί.
Ακούμε τη φωνή της ιστορικής μνήμης.
Ακούμε την υπόσχεση ότι η αλήθεια δεν πεθαίνει.
Και σήμερα, 573 χρόνια μετά, η Κωνσταντινούπολη εξακολουθεί να ζει μέσα στις καρδιές των Ελλήνων.
Ζει κάθε φορά που ψάλλεται ο Ακάθιστος Ύμνος.
Ζει κάθε φορά που ακούγεται το «Τη Υπερμάχω».
Ζει κάθε φορά που η Αγία Σοφία δεν αντιμετωπίζεται ως μουσείο ή μνημείο, αλλά ως σύμβολο μιας αδιάκοπης ιστορικής συνέχειας.
Κυρίες και κύριοι,
Η μεγαλύτερη τιμή προς τους υπερασπιστές της Πόλης δεν είναι τα λόγια.
Είναι η στάση ζωής.
Να μην ξεχάσουμε.
Να μην συμβιβαστούμε.
Να μην παραδώσουμε την ιστορία μας στη λήθη.
Να μην αφήσουμε τις νέες γενιές χωρίς ρίζες.
Να τους διδάξουμε ποιοι είμαστε.
Από πού ερχόμαστε.
Γιατί επιβιώσαμε.
Και ποιο είναι το χρέος μας απέναντι σε αυτούς που έπεσαν στα τείχη της Βασιλεύουσας.
Σήμερα δεν μνημονεύουμε απλώς μια πτώση.
Μνημονεύουμε μια θυσία.
Μια παρακαταθήκη.
Μια διαθήκη αίματος και πίστεως.
Και γι’ αυτό η τελευταία λέξη δεν ανήκει στην Άλωση.
Ανήκει στην Ανάσταση του Γένους.
Ανήκει στη Ρωμηοσύνη.
Ανήκει στον Ελληνισμό.
Αιώνια η μνήμη του τελευταίου Αυτοκράτορα.
Αιώνια η μνήμη των υπερασπιστών της Πόλης.
Αιώνια η μνήμη της Βασιλεύουσας.
Και όπως λένε ακόμη οι Έλληνες από γενιά σε γενιά:
«Η Πόλη εάλω, αλλά η Ρωμηοσύνη ποτέ».
| Αρχική Σελίδα | Login | Sitemap | Επικοινωνία |
